13 godina od Nato bombardovanja Savezne Republike Jugoslavije

Sub, 24/03/2012 - 11:58 -- MRS
bombardovanje

Danas se navršava 13 godina od početka vazdušnih napada na SRJ, odnosno njene članice Srbiju i Crnu Goru, od strane armija 19 članica NATO-a. Reč je o najneravnopravnijem sukobu u novijoj ljudskoj istoriji, jer je vojna nadmoć agresora bila četrdesetak puta veća, a odnos stanovnika SRJ prema zemljama NATO iznosio je čak 1:70. Zapadna vojna alijansa je obezbedila sebi i medijsku logističku podršku globalnih svetskih medija, tako da je svet pre, za vreme i posle agresije slušao i gledao samo jednu stranu medalje, odnosno verziju koju je saopštavao NATO. Oficijelni izgovor za agresiju na SR Jugoslaviju, koja je usledila bez odluke Saveta bezbednosti UN, bili su neuspešni pregovori o rešenju krize na Kosovu i Metohiji, koji su vođeni u Rambujeu i Parizu, u februaru i martu 1999. godine.

Pregovori su ušli u anale pregovaranja zbog činjenice da između srpske i albanske delegacije nije bilo direktnih kontakata i pregovora, već su sve vreme između njih posredovali predstavnici međunarodne zajednice! NATO agresija izvedena je, navodno sa ciljem, da se izbegne humanitarna katastrofa na Kosovu i Metohiji!? Činjenica je ipak da je upravo agresija proizvela humanitarnu katastrofu. Prema podacima UNHCR-a, Kosovo i Metohiju je tokom agresije napustilo oko 230.000 Srba, Roma i ostalih nealbanaca. Nakon završene agresije u južnu srpsku pokrajinu vratilo se oko 800.000 izbeglih Albanaca sa Kosmeta, ali ne i mnogi od prognanih Srba, koji se nisu vratili u Pokrajinu ni za 13 godina međunarodnog protektorata.

Izvođenjem agresije na SR Jugoslaviju, NATO je počinio zločin protiv mira, jer Povelja Ujedinjenih nacija nalaže da se zemlje-članice obavezuju da će se u međunarodnim odnosima "uzdržavati od pretnje ili upotrebe sile, koji na bilo koji način ne bi bio saglasan sa ciljevima UN". Činom agresije, kao i brojnim aktivnostima koje su joj prethodile, posebno ultimatumom da se pod pretnjom sile prihvati Sporazum iz Rambujea, prekršeni su i osnovni principi pravnih sistema svih suverenih država i temeljna načela na kojima počiva međunarodni pravni poredak, kao i Povelja UN. Konkretno, prekršen je Helsinški dokument, Ženevska konvencija, niz principa Završnog akta Konferencije o bezbednosti i saradnji u Evropi, kao i osnivački Ugovor NATO, kojim se ovaj savez definiše kao „odbrambeni savez“, koji dejstvuje samo na teritoriji svojih članica.

Meta napada, koji su trajali 78 dana, bili su ne samo vojni, već i brojni civilni ciljevi. Bombardovane su škole, bolnice, pijace, mostovi, pri čemu je poginulo oko 3500 osoba, među kojima najviše civila. Tokom bombardovanja teško je oštećena privredna infrastruktura, kao i škole, zdravstvene ustanove, medijske kuće, spomenici kulture. Podaci o ukupnoj materijalnoj šteti su različiti i kreću se u rasponu od 50 do čak 200 milijardi dolara!

Bombardovanje je okončano usvajanjem Rezolucije 1244 Saveta bezbednosti UN 10. juna 1999g., nakon što su, dan ranije, predstavnici Vojske SR Jugoslavije i NATO-a u Kumanovu potpisali Vojno-tehnički sporazum, kojim je precizirano povlačenje snaga VJ sa Kosova i ulazak međunarodnih vojnih trupa u južnu srpsku pokrajinu. Tim dokumentom ujedno je eksplicitno, potvrđen suverenitet Srbije nad Kosovom i Metohijom. Međutim, to nije sprečilo jedan deo međunarodne zajednice da podrži i ohrabri separtističke težnje kosovskih Albanaca i kasnije požuri sa priznanjem nezavisnog Kosova! To ujedno, smatraju brojni analitičari, pokazuje i otkriva prave razloge koji su doveli do NATO agresije na SRJ.

Autor Mladen Bijelić

Kategorija: